La nòstra bela lenga piemontèisa

Quand che ij fieuj e j'anvod
parleran pi la nòstra bela lenga piemontèisa
'dcò le muraje a 'rfaceran “Vergògna"
ai savant e ai potent ch'a l'han baratala
- la nòstra bela lenga piemontèisa -
con tranta 'dné e 'l giov dla lenga dj'àutri.

Quand che ji fieuj e j'anvod parleran pì
la nòstra bela lenga piemontèisa
- e noi e ij Grand saroma arson lontan
d'una vos dròla 'd na cossiensa veja
ij dàir, le pere, ij ròch la parleran
la nòstra bela lenga piemontèisa,
j'eve dij nòstri fium la canteran

Ant la neuit ëd San Lorens...

Ant la neuit ëd San Lorens
as desvijo j’anvairèt;
giù le stèile coma smens
a robato ant ij sorchèt.

Ant le vigne l’uva a tenz,
s’ peul già cheujne në s-cianchèt,
che ant la neuit ëd San Lorens
as desvijo j’anvairèt.

Su toa boca l’uva a tenz
pi gustosa che ’l dossèt:
Mi veuj cheujne bin sovens,
mentre a canto j’anvairèt
ant la neuit ëd San Lorens.

La Feuja

Na feuja
scarlata
robata
mineuja.

L’é n’ala
rompùa,
che a cala
sperdùa,

che a passa,
che a biàuta,
pi bassa
pi àuta,

la feuja
mineuja.

Crosiere

Cheur dël mond, ò crosiere,
dova che a-i bat ël sangh ’d tute le stra,
dova che a van, possà dal desidere,
e as fërmo pa,

ël pòver diav angarlandà de spin-e,
coma un Nossgnor a tòch e sensa reu,
e l'òm che a va cantand për le colin-e
sota 'l cel bleu;

crosiere ariose an mes a la campagna,
sota ’l gran vòl dle nìvole servaje,
sota le sgiài dl’ùltima lus che a sagna
sangh ëd bataje,

con ij quat brass a l’orizont che a mnasso,
con ij quat brass duvert che a ciamo al vent,
antant che ij crìi e le canson a passo
e gnun aj sent;

Quand a pieuvzin-a

Quand a pieuvzin-a, e la nebiëtta a monta
dai ròch su per le rive quasi speuje,
fin-a a posesse su le pòche feuje
che j’arbre a l’han ancora vers la ponta;

quando le bialere a scoro pi mineuje,
e già la sèira da lontan as pronta
a stende la soa màgica traponta
sël gris dle còse frèide e sensa veuje,

am pias andemne apres a j’arsivòle
per queich ëstrà spërdùa e solitaria,
e parlé fòrt e sente le paròle

ch’a s’àusso pian e a van meuirent ant l’aria,
come gòle legere e trasparente

Stravent

Sent:
da le nìvole s-ciasse
ch’a coro
pì àute e pì basse,
ch’as mës-cio e as dësperdo,
ch’a rijo e ch’a pioro,
ël vent
a së slansa e a robata
da tute le part. A sopata
le piante s-ciancandje le feuje,
fa core le òche mineuje,
stërmesse ij cardlin su le fnere,
e a spatara
le busche legere
ch’a treuva.

La pieuva,
compagna bisara,
lo bùstica e agiuta ant soa larga folada ...
Le roj a barbòto e së stiro
nojà d’esse sole.
Aranda
le piòbe, le biole
a gëmmo e a tramolo.
Ij plàtani a ruso, ij sàles sospiro,

La stèila dëstissa

Na stèila an fond al cel l’é dëstissasse...
Na stèila ‘d pì... na stèila ‘d meno... e pura
sùbit la neuit l’é diventà pì scura,
j’ombre sël mond son diventà pì s-ciasse.

L’era na stèila solitaria e bianca,
ch’a-j piasìa nen d’esse butà ‘n giojera;
anvisca, gnun as n’ancorzìa ch’a j’era,
dëstissa, tuti a sento adess ch’a-j manca.

Le fior ch’a deurmo ‘nt ij giardin, jë smija
d’antorn a lor ch’a-i sìa l’aria pì sombra,
j’aque corente ch’a ciusion-o ‘nt l’ombra